In de strijd tegen de verhoging van de AOW-leeftijd van 65 naar 67 jaar, een thema dat een vakbond uiteraard niet rechts kan laten liggen, lijkt FNV-voorzitter Agnes Jongerius een wel heel breed scala aan medestanders om zich heen te verzamelen. Zo overweegt zij een samenwerking aan te gaan met Wilders en zijn PVV, ook tegenstanders van de verhoging. ‘Als het om belangrijke zaken gaat doe ik desnoods zaken met de duivel,’, aldus Jongerius (1).
De PVV is inderdaad fel tegenstander van een verhoging van de AOW-leeftijd. Belangrijkste reden hiertoe is echter geenszins een gevoel van solidariteit met de arbeider, maar vooral met zichzelf. Zo lang een groot deel van de gevestigde partijen dit voorstel lijkt te steunen, en aan de andere kant de bevolking overwegend tegen is, blijft de tegen-positie voor de PVV de meest opportunistische. Zoals wel vaker legt het kabinet de bal perfect voor, zodat Wilders alleen al vanuit een reflex eenvoudig kan scoren.
Dat het de PVV onmogelijk om de positie van de arbeider te doen kan zijn, leert een kleine zoektocht in haar jungle van onsamenhangende partij-programma’s. Zo pleitte Wilders eerder voor een ‘vlaktax’ (het procesgewijs gelijktrekken van verschillende belanstingsschalen), zodat –als het aan de PVV ligt- straks de arbeider van zijn karig loon eenzelfde percentage aan belasting betaalt als de topmanager van zijn onverdiende miljoenenbonussen. In zijn ‘onafhankelijkheidsverklaring’ pleitte Wilders voor het afschaffen van het algemeen bindend verklaren van CAO’s, en wat daarmee samenhangt: voor een versoepeling van het ontslagrecht, en voor het afschaffen van het minimumloon.
Dit voorjaar verbaasde de PVV vriend en vijand door haar mening wat deze kwesties betreft zonder enige toelichting 180 graden te verdraaien. PVV-kamerlid Teun van Dijck: ‘In zijn kleutertijd zal [Wilders] misschien ook wel eens wat gezegd hebben, maar de PVV staat voor het minimumloon, het niet verlagen van uitkeringen en handhaving van het ontslagrecht' (2). Wilders’ ‘onafhankelijkheidsverklaring’ is sinds kort niet meer te vinden op de PVV-website.
De PVV verdedigt de positie van de arbeider slechts sporadisch, en alleen wanneer het in haar eigen partijbelang lijkt te zijn. Niet de solidariteit waarop vakbonden gebaseerd (horen te) zijn, maar de mogelijkheid in hoog tempo meer electorale steun te vergaren, drijft de PVV tot een herformulering van haar -aanvakelijk zeer arbeidersonvriendelijke- programma.
Een groot deel van de Nederlandse arbeidsbevolking bestaat uit zogenaamde ‘allochtonen’. Het sluiten van een ‘duivelspact’ met Wilders zou dus niet alleen getuigen van weinig politiek inzicht en standvastigheid (welke toch kenmerkend zou moeten zijn voor een vakbond), maar ook van een enorm gebrek aan solidairiteit met een groot deel van de eigen achterban.
Jongerius benadrukt weliswaar alleen met Wilders in zee te willen zolang het zijn positie over de AOW aangaat: ‘als het gaat om de wijkaanpak of het dichtgooien van de grenzen, dan stopt het voor ons.’ Maar vraag blijft hoe Jongerius zich dat voorstelt bij een partij die vroeg of laat alles tot een wereldwijd complot van de Islam of de ‘niet-westerse allochtoon’ probeert te reduceren.
(1) Elsevier, ‘AOW: Jongerius overweegt ‘duivelspact’met Wilders’, 05-10-09
(2) NRC Handelsblad, ‘PVV schuift op naar links over economie’, 13-06-09